UseCase

In een use case wordt weergegeven hoe het systeem gebruikt kan worden om een bepaald doel voor een bepaalde gebruiker te behalen.

Een use case, letterlijk gebruikersvoorbeeld, is een uitwerking van een situatie waarin een bepaalde technologie zou kunnen werken. Hierbij wordt technologie in de brede zin bedoeld, dus ook bijvoorbeeld methoden, organisatieconcepten, modellen en ideologieën. Het opstellen van een use case maakt gebruik van systeemleer. Binnen de systeemleer speelt systeembenadering een belangrijke rol. Een design unit wordt gezien als het kleinste deel dat de ontwerper, gezien zijn doel, nog wil onderscheiden. Van reële wereld naar kleinste deel kun je in een aantal stappen doen. Binnen de systeembenadering noemen we dit ook wel de ‘blackbox benadering’, we noemen het ook vaak afpelmodel, afgeleid van het afpellen van een ui om tot de kern door te dringen. Het is een manier om vanuit het grootste geheel, ‘af te dalen’, naar de kleinste eenheid, om vandaaruit later weer op te bouwen naar het groter geheel (zandloper).

Bij een systeembenadering begin je vanuit het geheel en dit pel je verder af tot de kleinste bouwsteen. Hierbij ben je bij elke afpelling alleen geïnteresseerd in wat een element in en uit gaat en niet wat er binnen een element gebeurt. Wanneer bijvoorbeeld je mixer het niet doet zoek je al ‘afpellend’ naar de oorzaak: gaat er wel stroom in, anders kan er geen beweging uitkomen. Als stroom en stekker het doen ga je de mixer openschroeven en kijk je of de mixerbladen wel goed in de mixer passen. Als dit zo is schroef je verder open en kijk je naar de motor van de mixer enzovoort.

Ontwerpen is het afpellen van de reële wereld naar de kleinste bouwstenen en processen die niet verder deelbaar zijn voor het doel waarvoor je ze gebruikt. Hier helpen wijze woorden van Albert Einstein: “Een ontwerp moet zo eenvoudig mogelijk zijn, maar niet eenvoudiger”. Met het afpelmodel kun je van reële wereld naar use case afpellen, van complex en specifiek naar eenvoudig en generiek